Eiteweert

Eiteweert

Dit onderzoek richtte zich op de transformatie van Eiteweert, een voormalige boerderij en herberg in het landschap van Matsloot, ten westen van Groningen. De grote schuur bood volop ruimte, terwijl het dagelijks leven zich grotendeels afspeelde in een klein deel van het gebouw. Dat leidde tot één centrale onderzoeksvraag:

Hoe kan één ruimte plaats bieden aan uiteenlopende activiteiten én tegelijkertijd verbinding creëren?

Het antwoord ontstond door het hart van het huis naar het midden van de schuur te verplaatsen. In plaats van een traditionele indeling met kamers en gangen, ontstond een ruimtelijk landschap van plateaus, niveauverschillen en trappen waarin wonen, werken, maken en ontmoeten samenkomen.

Ieder plateau kreeg een eigen karakter en functie. Er ontstond ruimte om te lezen, studeren, naaien, werken, spelen of juist even in alle rust te zijn. Tegelijkertijd bleef iedereen visueel met elkaar verbonden, waardoor verschillende activiteiten gelijktijdig konden plaatsvinden en het gevoel van samenzijn vanzelfsprekend aanwezig bleef.

Om deze ruimtelijke rijkdom te organiseren, werd de geometrie van een honingraat als uitgangspunt genomen. Het hexagonale raster bracht ritme en logica in de verdeling van de plateaus, zichtlijnen en functies. Niet als een letterlijk ontwerp, maar als een ruimtelijk principe dat verbinding en samenhang creëert.

De bestaande houten draagconstructie bleef zichtbaar en werd een vanzelfsprekend onderdeel van de nieuwe architectuur. Grote openingen en zorgvuldig geplaatste zichtlijnen trekken het omliggende landschap diep het gebouw binnen, waardoor binnen en buiten steeds meer met elkaar verweven raken.

Dit onderzoek laat zien hoe architectuur ruimte kan creëren voor individuele activiteiten én tegelijkertijd ontmoeting, overzicht en verbondenheid kan versterken.